Verloren & gevonden projecten in de loop der tijd


Wat ik voor u kan betekenen

U kent het wel. Die verloren trouwring of hanger waar u zo aan bent gehecht. Het verdriet dat zo'n dierbaar object voor altijd is verloren. Maar is dat wel zo? Met behulp van metaaldetectie zijn diverse objecten 'simpelweg' terug te vinden in het zand, op het strand en zelfs onder water. 


Omdat Luctor et Detector net iets meer doet, en een ander graag helpt bij het terugvinden van dat verloren gewaand object, kunt u mij benaderen om deze voor u terug te vinden. Ik reken hiervoor niet het bedrijfstarief, daar dit een te groot bedrag zou worden, maar hanteer voorrijdkosten van € 25,00 om maximaal een uur voor u te gaan zoeken. Dit bedrag is inclusief kilometervergoeding binnen een straal van ongeveer 30 km, maar exclusief bijkomende kosten zoals tunnelkosten of een langere afstand.

 

Als de locatie vrij nauwkeurig kan worden aangewezen is dit uur een tijdmarge waarin een object zeker wordt gevonden. Optioneel kan buiten het uur worden doorgezocht. Hiervoor hanteer ik het tarief van € 20,00 euro per half uur extra.


Neem contact met mij op over de mogelijkheden

In principe kan ik in overleg op de meeste dagen van de week tijd vrijmaken om uw object te gaan zoeken. Dit kan ook in de avonduren en in noodgevallen zelfs tijdens nachten. De gebruikte apparatuur kan grote, maar zeker ook zeer kleine objecten vinden die op diverse diepten zouden kunnen liggen. Ook vinden wij objecten in zoet en zout water waar we met een waadpak kunnen staan. Duiken naar objecten doen wij niet. 

Telefoonnummer:   +31 (0) 6 52896401     |     Emailadres:   info@metaalzoekworkshop.nl


Afbeelding schatvondst | Metaalzoekworkshop


Borgpin terugvinden in het ruim van zandzuiger De Middelburg

Zaterdag 19 september 2020

Locatie: haven Vlissingen


Zandzuiger de Middelburg

Op een mooie zaterdag in september 2020 werd ik benaderd om een kwijtgeraakte borgpin terug te vinden in het ruim van de zandzuiger van Firma Van Ouwerkerk. Deze zandzuiger had de mooie naam 'De Middelburg'.

Een enorme uitdaging om in het ruim van een metalen schip met een metaaldetector een object te vinden. Bij mijn weten was dit nog nooit geprobeerd door een metaalzoeker. 


De toedracht

Bij aankomst kreeg ik al snel te horen hoe de borgpin was verloren. Tijdens de werkzaamheden was de pin losgeschoten van de grijper en verdwenen in het zand. Na verwoede pogingen deze handmatig te vinden kwam iemand op het idee om een metaaldetectorist in te schakelen.  De borgpin moest wel worden teruggevonden omdat het zand verwerkt zou worden in een cementfabriek.

Hier zou de pin enorme schade kunnen aanrichten aan de machines van de fabriek, maar zonder pin kon de graafmachine uiteraard ook zijn werk niet meer uitvoeren.  


Instellen van de metaaldetector

Het heeft wat stelwerk aan de metaaldetector gekost voor deze niet meer reageerde op de wanden en bodem van het ruim, maar het lukte! Met hulp van de schipper en zijn 'matrozen' werd er zand weg geschept op de plek waar de pin vermoedelijk kon liggen. Daar sta je dan te kijken in een ruim waar meters hoog het zand ligt met al z'n 2.400 kuub. 

Het duurde een uur, maar daar was dan het signaal waar ik op hoopte, 4 meter van de plek die werd aangewezen. Een enorme opluchting bij de schipper en bemanning en weer een ervaring rijker voor mezelf. Wat kom ik toch op bijzondere plekken met mijn detector. Op naar de volgende pechvogel.    



Verloren trouwring op een fietspad

Donderdag 4 juni 2020

Locatie: ergens in Goes Zuid


De toedracht

Het is mooie juni donderdag als ik op het einde van de ochtend een telefoontje krijg van een zeer aardige dame uit Goes. Zij vroeg zich af of het mogelijk was een gouden ring terug te vinden die zij was verloren langs een fietspad tijdens het fietsen. Ze vertelde dat dit fietspad een groene strook had en ik besloot direct mijn spullen te pakken en 'als de brandweer' naar Goes te rijden. Alleen de snelheid en de sirene ontbraken aan de rit. 


Warm ontvangst

Heerlijk weer is dat als mensen je warm onthalen en er hoop te zien is in de ogen. We hebben geen tijd verknoeid en het echtpaar liep direct met me mee naar de plek des onheils.  Ondanks dat het weer ons niet echt gunstig gezind was stelde ik de echtgenote gerust en vertelde dat deze metaaldetector waterdicht is. 

De meeste regen valt toch naast mij grapte ik nog en begon mijn materiaal in orde te maken. 


De speurtocht langs het fietspad

Mevrouw vertelde me al lopend over het fietspad haar verhaal. Ze was vertrokken vanaf het werk en op weg naar huis toen ze tijdens het fietsen haar telefoon uit haar jaszak wilde pakken. Ze was even vergeten dat ook in deze jaszak haar trouwring zat die ze niet draagt tijdens haar werk. Normaal gesproken zou ze de ring bij het vertrek al weer omgedaan hebben, maar nu tegen alle structuur in niet.  Zij zelf schatte de kans om de ring terug te vinden maar klein in. Ook omdat er op een meter afstand van het fietspad een sloot liep, en de ring daar wel eens door haar snelheid ingevlogen kon zijn. 

 

Ik probeerde haar gerust te stellen en vroeg haar mij de plek aan te wijzen waarvan zij dacht dat het de plek was waar de ring had kunnen vallen.  Voor de zekerheid startte ik een meter of 10 voor de plek die zij had aangewezen en kreeg even later in het hoge gras een mooie toon van mijn metaaldetector. De pinpointer (handzame handdetector) gaf mij ook een signaal waarna ik een mooi verroest en leeg frisdrankblikje in de hand had. Mensen gooien van alles weg.


De ringen zijn weer samen!

Geduld word beloond en vijftien meter verderop hoor ik weer een zuiver signaal. Weer de pinpointer in het hoge gras zo'n 50 cm naast het fietspad. Tadaaa! In mijn hand een gouden trouwring.  Blijdschap volgde al snel de verbazing van het echtpaar en met erg blije gezichten gingen wij nu maar eens een kopje koffie drinken terug in de huiselijke woonkamer. Weer een dankbare speurtocht volbracht. Mijn gedachten gaan weer naar de volgende pechvogel die contact met me zal opnemen. Kom maar hoor.


Verloren gouden trouwring en sleutels

Maandag 23 maart 2020

Locatie: het strand Berkenbosch Oostkapelle


De toedracht

Op de zondag voorafgaande aan 23 maart kreeg ik een telefoontje van een Duitse mevrouw. In eerste instantie was ik nog niet ingesteld op de Duitse taal en het kostte mij een paar seconden. Maar toen viel het voor de meeste bekende kwartje wel.  Tijdens het spelen met haar kleinkinderen was haar zoon zijn witgouden trouwring verloren in het zand.

 

Urenlang werd er gezocht met zeefjes in het zand, en zelfs de vermoedelijke verliesplek werd afgezet met stukken hout. De ring liet zich echter niet zomaar vinden, en alsof het noodlot besloot nogmaals toe te slaan, verloren zij met het verplaatsen van hun spullen ook hun sleutelbos. Duidelijk geen goede dag om een Staatslot aan te schaffen leek mij?


Eenmaal op locatie

Op de maandagochtend ging ik vroeg op pad en ontmoette zoals afgesproken deze mevrouw. Samen gingen wij naar de 'plaats delict' waar haar zoon en diens vrouw met kind dappere pogingen aan het wagen waren om de trouwring en sleutelbos terug te vinden. Ik legde het gezin in mijn opperste-beste Duits uit dat hoe meer je woelt er grote kans bestaat dat de objecten dieper gaan liggen. 

 

Haar man vertelde mij waar de ring ongeveer moest liggen al wijzend op een groot oppervlak op het strand.  Waar de sleutelbos zou zijn verloren kon niet precies worden aangewezen, maar dat was dan ook voor latere zorg. Eerst de trouwring terug vinden voor deze mensen.  Al na een vijftal minuten hoorde ik het voor mij o zo bekende zuivere signaal van mijn Garrett AT Max ten teken dat waarschijnlijk een interessant object onder de zoekspoel moest liggen. En jawel, daar had ik de witgouden trouwring in mijn hand en kon deze al snel aan het gezin laten zien.  Er volgde direct een WOW-moment bij het gezin en wilden mij gretig omhelzen. Ik moest in mijn beste Duits weer spreken om te herinneren 'an die Corona regeln' die nog niet zo lang bestonden.


Nu de sleutelbos nog vinden

Het gemakkelijke deel voor mij zat er nu op. Die lastige sleutelbos waarvan het gezin niet meer wist waar deze precies was verloren, dat was nu de opdracht. Ook al zijn sleutels vaak gemaakt van inferieur materiaal en daardoor ook minder mooi qua signaal. Ik had het volste vertrouwen ze te vinden en ging snel weer aan de slag! 

 

Laat ik nou een tiental minuten verder zijn als ik een mooi krakerig signaal krijg. Als ik dan met mijn hand eens in het strandzand schep ligt daar even later de sleutelbos in mijn hand.


Overhandigen

De trouwring was al overhandigd en nu kon ik gelukkig deze mensen nogmaals verblijden met hun verloren sleutelbos. Het ongeloof in de ogen nadat zij zelf uren hadden gezocht. Het wonder van een metaaldetector sprak boekdelen en de dankbaarheid kende bijna geen grenzen.  Hoe mooi is dat?

 

De sleutelbos heb ik aan de kleine man des Duitsen huizes overhandigd. Vele malen hoor ik het woord 'danke' van deze aardige, en vooral blije mensen. We praten nog wat op de terugweg naar de parkeerplaats waar mijn bolide stond. Voor ik het doorhad werd door oma nog wat extra geld in mijn achterbak gelegd en keek zij me aan met een blik van 'durf maar eens nee te zeggen'.  Het gaf aan hoe waardevol dit moment voor deze mensen was geweest. Ik heb ze een fantastisch verblijf gewenst in mijn mooie Zeeland en ben vertrokken. Gedachtes gingen al uit naar een volgende pechvogel die ik zou kunnen helpen.........