Het is november 2018 en het is guur, koud en kil als ik mij, met mijn Zuidwester aan, naar de bouwput begeef waar mijn volgend project zich afspeelt de komende dagen en weken.

 

Ik sta onder donkergrijze wolken als ik naar boven kijk en ik merk dat de wind om de nabijgelegen kerk raast. Maar daar ga ik dan met de metaaldetector in de hand en goed voorbereid op de vondsten die ik zal vinden.

 

Terwijl de kraanmachinist op vakkundige en gestage wijze een aantal huizen sloopt, loop ik mijn 'lijnen'. Mijn gedachten gaan naar dit project en het voorwerk wat ik hiervoor heb gedaan.  


In de loop naar dit grotere project voor mijn prille onderneming heb ik gesprekken gevoerd met de eigenaar van het perceel en overleg gehad met de projectontwikkelaar. Na goede afspraken te hebben gemaakt met de uitvoerder van de sloop, kreeg ik het groene licht. Alle betrokken partijen hebben nu hun ogen op mij gericht en de vondsten die ik binnenkort zal aandragen. Ik heb een gedegen onderzoek verricht om te achterhalen wat zich hier heeft afgespeeld in het verleden. Hierdoor heb ik al een globale tijdlijn met gebeurtenissen op papier kunnen zetten en kan ik daarop verder bouwen.


Omdat ik heb afgesproken niet in de weg te staan tijdens de sloopwerkzaamheden, kies ik ervoor om te zoeken op de momenten dat de mannen niet aan het werk zijn. Dit werkt voor beide partijen het prettigste. Ik heb alle tijd en rust om het perceel grondig af te zoeken, en de grondwerkers hoeven zich niet druk te maken om die loslopende metaalzoeker op het terrein. Ook vanuit veiligheidsoogpunt is dit de beste oplossing. 


 

Als je dan denkt alles onder controle te hebben, vergeten we wel eens dat we één ding niet kunnen controleren. Dat is het typische Hollandse weer. Maar aangezien er maar een relatief korte periode beschikbaar is voor mij om dit project af te ronden, duik ik de modderige bouwput in. Ik raak dan ook meermaals beland in een hevige strijd tegen de zuigkrachten die mijn laarzen willen verslinden.

 

Het perceel is zoals het verwachtingspatroon aangeeft zeer interessant. Ik vind een varia aan items en weldra liggen er in mijn hand de welbekende duiten tot aan laat middeleeuwse vondsten. Elke laag herbergt items van een andere eeuw. Ik werk volgens een vast zoekpatroon zoals ik deze zelf heb ontworpen, waardoor de kans minimaal is dat ik delen van het perceel mis.    


Een erg mooie vondst is de 12/8e Maravedis uit Spanje die ik vind onder een laag van grof puin en losse scherven van dakpannen. In eerste instantie was ik al eens over deze munt heen gelopen zonder een duidelijke indicatie te krijgen van de metaaldetector, maar zodra er anders overheen gelopen werd kwam er wel een signaal. Ook nu niet zo'n sterk signaal maar voldoende om mijn nieuwsgierigheid te wekken en mijn schep weer in de bodem te plaatsen.


Een aantal dagen heb ik de mogelijkheid gehad om het perceel goed uit te kammen, met als resultaat een 60 tal ‘waardevolle’ vondsten en nog minstens het drievoudige aan vrijwel nutteloze troepjes zoals stukjes lood, blik en ijzer.

Het mag geen verassing zijn dat er dus verbazing alom was bij de eigenaar van het perceel, de projectontwikkelaar en de uitvoerder over het aantal vondsten en nog meer over de cultuurhistorische waarde van de bodemvondsten. Het blijft dan ook altijd bijzonder om unieke voorwerpen vast te houden die al tientallen of honderden jaren verborgen lagen in de aarde. 


De vondsten zijn geordend en bij thuiskomst direct voorzichtig afgespoeld waarna ze in gedemineraliseerd water zijn overgebracht. Mijn inmiddels gestandaardiseerd proces om voorwerpen te reinigen en te determineren is inmiddels een routine geworden waardoor het werken vlot gaat.

 

Met de eigenaar kiezen we diverse vondsten die in een passende vitrine worden tentoongesteld door de opdrachtgever. Het krijgt voor de komende jaren nu een mooie plek waar veel mensen ze kunnen bewonderen.  Hiernaast en hieronder foto's van het eindproduct van deze keuzes. Ook dit werd weer een mooie presentatievitrine waar veel arbeid en liefde in is gaan zitten. Ik doe dan ook altijd met moeite afstand van zo'n mooie vitrine maar verheug me dan wel alweer op de volgende.